بیانات سال 1368
خودمان و بخصوص با اخلاص و توجّه خودمان به خدا این خلأ را تا آنجایى که میشود پُر کنیم؛ هر یک از افراد ما اینجور باید باشد. یک وقت امکانى الهى در اختیار انسان است، از آن استفاده میکند؛ وقتى نیست، بایستى از همهی سرچشمههاى امکان و استعداد استفاده کرد تا به نحوى و تا آنجایى که بشود، جاى خالى آنچه را از دست دادهایم پُر بشود. انسانى که چشم دارد، با چشم میبیند؛ وقتى نعمت چشم از انسان گرفته شد، گوشش را انسان تیزتر میکند، قواى لامسهاش را انسان حسّاستر میکند، از همهی امکانات وجودى خودش استفاده میکند تا آن خلأ را تا آنجایى که ممکن است پُر کند؛ البتّه آن خلأ که پُر نمیشود - انسان چشم که ندارد، نمیبیند عالم را؛ آن روز [ که داشت ] میدید - لکن نیازهایى را که با بودن چشم برطرف میشد، انسان تلاش کند - با دست، با پا، با گوش، با بینى، با ذائقه، با شامّه - آن خلأها را تا آنجا که ممکن است پُر کند. ما و شما هم همینجور باید عمل کنیم. مسئلهی افغانستان بسیار مهم است. ما معتقدیم که این پیروزى، دم دست ملّت افغانستان بود و میتوانست دستش را دراز کند آن را بگیرد؛ متأسّفانه بعضى از تنگنظریها و عدم توجّه به حقایق نگذاشت. ما حالا توصیهمان به شما برادرها این است که تا آنجایى که ممکن است، تا آنجایى که در قدرت و توان شما است، تلاش کنید تا شاید بتوانید انشاءالله آنچه را که ملّت افغانستان بهخاطر بعضى از شاید کجفهمیها یا امثال اینها