ناگفته نگذاریم که اینهمه، دربارهی نمازی است که با روح آن، یعنی توجّه و حضور قلب به جای آورده میشود. چنین نمازی، نمازگزار را با همهی آفرینش هماهنگ و همسو میسازد و راه را برای تحقّق سنّتهای الهی در طبیعت و تاریخ، باز میکند؛ چرا که در بینش اسلامی، همهی آفرینش در حال تسبیح و عبودیّت حضرت حق است: یُسَبِّحُ لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ الاَرض.3