در تاریخ علم دین، جمع حدیث و حمل و فهم و درک و شرح آن، یکی از بزرگترین و طولانیترین فصول است و با یک نظر، حدیث، مادر بسیاری از علوم اسلامی و یا همهی آنها است. و از این رو است که عالِم دینشناس بزرگ اقدم، شیخ کلینی (رحمه اللّه تعالیٰ) در مقدّمهی کتابِ کافی شریف، حدیث را برابر با علم دین دانسته و آن را محور علم و ایمان به شمار آورده است. دقّت و باریکبینی فقها و علمای برجستهی سلف در امر حدیث و چگونگی تحمّل آن و شرایط وثوق به روایت و دیگر آنچه در این باب بر اهلش آشکار است، همه از همین اهمّیّت و عظمت شأنی که دربارهی حدیث و تأثیر آن در سرنوشت فرد و جامعهی اسلامی گفته شد، سرچشمه میگیرد.