پروردگار وحی رسید که: « ﴿بلّغ ما انزل الیک من ربّک ﴾ ».^[1] نه اینکه پیغمبر مسئله‌ی امامت و ولایت را از سوی پروردگار قبلاً نمیدانست؛ چرا، از اولِ بعثت برای پیغمبر مسئله روشن بود. بعد هم حوادث گوناگون این بیست و سه سال، آنچنان این حقیقت را عریان کرد و آشکار کرد که جای تردیدی باقی نمیگذاشت؛ اما اعلان رسمی باید در حساس‌ترین زمان اتفاق میافتاد و به دستور پروردگار اتفاق افتاد: « ﴿بلّغ ما انزل الیک من ربّک و أن لم تفعل فما بلّغت رسالته ﴾ »؛ ^[2] یعنی این یک رسالت الهی است که باید بگوئی. بعد هم که در غدیر خم، در نزدیکی جحفه، نبی مکرم مردم را متوقف کردند، کاروانهای حجاج را جمع کردند و این مطلب را اعلان کردند، آیه‌ی شریفه آمد که: « ﴿الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی ﴾ »؛ ^[3] نعمت کامل شد، دین کامل شد. در سوره‌ی مبارک مائده قبل از آیه‌ی « الیوم اکملت »، این آیه‌ی مبارک است: « ﴿الیوم یئس الّذین کفروا من دینکم فلا تخشوهم و اخشون ﴾ »؛ ^[4] امروز روز یأس و ناامیدی دشمنان است؛ یعنی معیار مشخص شد، شاخص معلوم شد؛ امت هر وقت بخواهند، هر وقت چشم خود را بر حقیقت باز