این ولادت بزرگ ولادت برترین نمونه‌هاى رحمت الهى بود براى بشریّت؛ چون ارسال این پیغمبر بزرگ رحمت بود از طرف پروردگار و وجود آن بزرگوار رحمت حق تعالى بود بر بندگان. این ولادت، ولادت رحمت است؛ دنیاى اسلام باید این را درک بکند که این رحمت، یک رحمت منقطع نیست بلکه یک رحمت مستمر است. آن روز بسیارى از افراد بشر از روى جهالت یا به خاطر عصبیّت‌هاى خودخواهانه با این مظهر نور و مظهر هدایت بشر جنگیدند؛ با اینکه پیغمبر براى برداشتن بار از روى دوش بشریّت به جهان آمده بود: وَ يَضَعُ عَنهُم اِصرَهُم وَ الاَغلـّْلَ الَّ‍تي كانَت عَلَيهِم؛3 چه بارهاى سنگینى بر دوش آحاد بشر، آن روز بود؛ چه غُلهاى سنگینى بر گردن بشر افکنده شده بود. امروز هم همین‌جور است؛ اگر کسى ادّعا کند که امروز بر دوش بشریّت، بارهایى سنگینى میکند که از بار دوش انسانهاى جاهل جزیرة‌العرب در آن روز سنگین‌تر است، سخن گزافى نگفته است. این ظلمى که به آحاد بشر میشود، این حق‌کشى‌اى که در جوامع بشرى انجام میگیرد، این غلبه دادن مادّیّت بر زندگى بشر و راندن معنویّت از محیط زندگى انسانها که امروز بِزور با شیوه‌هاى مختلف بر آحاد بشر تحمیل میشود، اینها بار بر دوش بشریّت است. آنچه امروز بشریّت در دوران تمدّن صنعتى و زیر تشعشع مادّیگرىِ جذّاب و فریبنده احساس میکند، در مواردى سنگین‌تر، سخت‌تر و تلخ‌تر است از آنچه در ظلمات جاهلیّتِ هنگام ظهور اسلام حس میکرد و بر دوش او سنگینى میکرد.

«2»