در هر جا که شما هستید، هر شغلی که دارید، هر مسئولیّتی که بر عهده گرفته‌اید، هر شأنی از شئون اجتماعی را که دارا هستید، باید در درجه‌ی اوّل، همّتتان این باشد که رضای خدا را تحصیل کنید و وظیفه‌ی الهی را انجام بدهید؛ این تقوا است. اینکه در صدد انجام تکلیف باشید و از انحراف و بیراهه رفتن پرهیز بکنید، همان تقوا است. اگر این احساس در شما پیدا شد، این همّت و تلاش را کردید، اوّلین قدم را که برداشتید، خدای متعال برای قدم دوّم به شما کمک خواهد کرد. هر چه مسئولیّت ما بالاتر باشد، تقوای بیشتری لازم داریم. در میدان جهاد هم تقوا است که انسان را پیروز میکند. در میدان مبارزه‌ی با استکبار هم که شما ملّت سالها بودید و مثل این روزها در سال ۵۷ به پیروزی رسیدید، تقوا شما را پیروز کرد؛ تقوای آن رهبر که جز به امر الهی و تکلیف شرعی به هیچ چیز دیگری نیندیشید و تقوای شما آحاد ملّت که برای خاطر خدا از خود، از هوسهای خود، از منافع شخصی گذشتید. یادتان هست که آن روزها چطور همه دل در گرو هدف مقدّس داشتند؛ کسی از خود یادش نبود،3 کسی به فکر مال‌اندوزی نبود، کسی به فکر زیاد کردن ثروت نبود، کسی به فکر شغل و مقام نبود، کسی به فکر جلو افتادن از دیگران نبود؛ هر کسی که احساس میکرد تکلیف شرعی و اسلامی و انقلابی‌اش چیست، آن را انجام میداد؛ امروز هم همین کار را باید بکنیم.

«3»