بیانات سال 1369
بسماللّهالرّحمنالرّحیم اوّلاً این میلاد بزرگ و عید سعید را به همهی مظلومین، به همهی ملّتهای مستضعف عالم، به همهی کسانی که در زیر فشار ظلم و ستم قلدران عالم، چشمانتظار یک فرجی هستند، بالخصوص به ملّت شجاع و عزیز ایران و به شما برادران و خواهران تبریک عرض میکنم. دربارهی برکات این میلاد معظّم و حقایقی که در باب وجود اقدس ولیّعصر (ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) هست، بنده قادر نیستم سخن تازهای بگویم. درک مراتب معنوی و حقایق الهی در باب این قطب اعظم عالم امکان و خلیفهی خدا و مظهر صفات و اسمای الهی، در حدّ زبانی و بیانی و قلبی و فهمی همچون منِ قاصر نیست؛ خود آنها باید دربارهی امام زمان سخن بگویند؛ همچنان که خود آنها باید دربارهی علیّبنابیطالب (علیه الصّلاة و السّلام) و بقیّهی اولیا و اصفیای دین سخن بگویند. ما همین قدر میدانیم که وجود مقدّس امام زمان، مصداق وعدهی الهی است؛ همین قدر میدانیم که این بازماندهی خاندان وحی و رسالت، عَلَم سرافراز خدا در زمین است: اَلسَّلامُ عَلَیکَ اَیّهَا العَلَمُ المَنصوبُ وَ العِلمُ المَصبوبُ وَ الغَوثُ وَ الرَّحمَةُ الواسِعَةُ وَعداً غَیرَ مَکذوب؛2 وعدهی الهی است، مصداق لطف خدا بر انسانیّت و بشریّت است، مسطوره3 و نمونهای از اولیا و اصفیا و انبیا و برجستهترین بندگان خدا است؛ او نمایشگر مَبلغ فضل الهی بر بنیآدم است؛ اینها چیزهایی است که خود آنها بیان فرمودند؛ ما در حدّ فهم قاصر و ناقص خودمان، اگر بتوانیم رشحاتی4 از این گفتهها درک کنیم و بفهمیم، خیلی برد کردهایم.