بیانات سال 1402
خب شعرای ما، شعرای برجستهای که حالا بعضیشان را اسم آوردیم، مثل ناصرخسرو، مثل نظامی گنجوی، مثل خاقانی، مثل خود مولوی، مثل سعدی، اینها به معنای واقعی کلمه مصداق همان «اِلَّا الَّذینَ آمَنوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ وَ ذَکرُوا اللّهَ کثیرا» در آخر سورهی شعراء هستند؛ [آنجا که میفرماید] که «وَ الشُّعَراءُ یتَّبِعُهُمُ الغاوونَ * اَ لَم تَرَ [اَنَّهُم فی کلِّ وادٍ یَهیمونَ * وَ اَنَّهُم یقولونَ ما لا یفعَلونَ] * اِلَّا الَّذینَ آمَنوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ وَ ذَکرُوا اللّهَ کثیراً وَ انتَصَروا مِن بَعدِ ما ظُلِموا»؛5 یعنی مصداقِ همینند؛ واقعاً اینجوری است که شعرای بزرگ ما مصداق این هستند. این گذشتهی ما است.